Wszystko płynie

Ocenianie "Wszystko płynie" jako całości mija się trochę z celem. Książka Wasilija Grossmana nie tworzy bowiem spójnej fabuły, jest natomiast zlepkiem różnych historii i narracji. Nie umniejsza to wszak jej znaczenia; dzieło rosyjskiego pisarza w prosty i przejmujący sposób pokazuje największe zbrodnie stalinizmu.
W przedmowie Roberta Chandlera czytamy, że Grossman do końca życia pracował nad "Wszystko płynie", zaś jej struktura "jest nieco rozchwiana". Ujmijmy to bardziej dosadnie - książka rosyjskiego pisarza po prostu nie trzyma się kupy, jest luŸnym kolażem tematów i opowieści fabularnie zszytych postacią głównego bohatera, Iwana Grigorjewicza, który po latach katorgi w łagrach wraca do domu. "Wszystko płynie" to materiał na powieść, a nie gotowe dzieło. Może lepszym rozwiązaniem ze strony redaktora byłoby wyraŸne oddzielenie od siebie jej poszczególnych części, co pozwoliłoby czytelnikowi na dowolne zapoznawanie się z nią.
W formie obecnej, zapewne zgodnej z intencją autora, musimy podążać za liniową narracją - jak to się mówi - od deski do deski. Trochę szkoda, bo poszczególne jej fragmenty mimo wszystko pochodzą z różnych bajek. Grossman zamieszcza obok siebie opowieść o wielkim głodzie na Ukrainie i aresztowania polityczne za czasów Stalina. Od eseju o Leninie przechodzi do analizy związków niewolnictwa z postępem w Rosji. Rozpiętość tematyczna "Wszystko płynie" jest całkiem spora, mimo że wątek główny to zbrodnie komunistyczne. Mamy […]http://esensja.pl/ksiazka/recenzje/tekst.html?id=10208

Ocenianie "Wszystko płynie" jako całości mija się trochę z celem. Książka Wasilija Grossmana nie tworzy bowiem spójnej fabuły, jest natomiast zlepkiem różnych historii i narracji. Nie umniejsza to wszak jej znaczenia; dzieło rosyjskiego pisarza w prosty i przejmujący sposób pokazuje największe zbrodnie stalinizmu.
W przedmowie Roberta Chandlera czytamy, że Grossman do końca życia pracował nad "Wszystko płynie", zaś jej struktura "jest nieco rozchwiana". Ujmijmy to bardziej dosadnie - książka rosyjskiego pisarza po prostu nie trzyma się kupy, jest luŸnym kolażem tematów i opowieści fabularnie zszytych postacią głównego bohatera, Iwana Grigorjewicza, który po latach katorgi w łagrach wraca do domu. "Wszystko płynie" to materiał na powieść, a nie gotowe dzieło. Może lepszym rozwiązaniem ze strony redaktora byłoby wyraŸne oddzielenie od siebie jej poszczególnych części, co pozwoliłoby czytelnikowi na dowolne zapoznawanie się z nią.
W formie obecnej, zapewne zgodnej z intencją autora, musimy podążać za liniową narracją - jak to się mówi - od deski do deski. Trochę szkoda, bo poszczególne jej fragmenty mimo wszystko pochodzą z różnych bajek. Grossman zamieszcza obok siebie opowieść o wielkim głodzie na Ukrainie i aresztowania polityczne za czasów Stalina. Od eseju o Leninie przechodzi do analizy związków niewolnictwa z postępem w Rosji. Rozpiętość tematyczna "Wszystko płynie" jest całkiem spora, mimo że wątek główny to zbrodnie komunistyczne. Mamy […]http://esensja.pl/ksiazka/recenzje/tekst.html?id=11339