Nuda

Był jednym z największych skandalistów w historii dwudziestowiecznej literatury. Przeciwnicy oskarżali go o szerzenie pornografii, a Œwięte Oficjum umieściło jego książki na indeksie. Wielbiciele czytali go z wypiekami na twarzy. Filmy, które powstały na bazie jego twórczości, przeszły zaś do historii kina. Wydana przez W.A.B. "Nuda" jest jedną z mniej znanych jego powieści. O kogo chodzi? O nieżyjącego od dwóch dekad Alberta Moravię!
Kiedy przed dwudziestu z górą laty zmarł w Rzymie osiemdziesięciotrzyletni Alberto Moravia (a właściwie Alberto Picherle), wraz z nim odeszła pewna epoka w dziejach literatury - nie tylko włoskiej, ale i europejskiej. Nikt bowiem tak jak on nie potrafił obnażać zakłamania mieszczańskiego świata, jego moralnego rozkładu, apatii i bezideowości, które to cechy otwierały drogę do władzy współczesnym totalitaryzmom (w przypadku Włoch - faszyzmowi w wydaniu Benita Mussoliniego). Zadebiutował pod koniec lat dwudziestych obyczajową książką "Obojętni". PóŸniej przez kolejnych sześć dekad był bardzo systematycznym dostarczycielem opowiadań i powieści, dramatów i esejów, w końcu - scenariuszy filmowych. Największym powodzeniem cieszyły się jego analizy społeczno-psychologiczne zawarte między innymi w "Rzymiance" (1947), "Konformiście" (1951), "Pogardzie" (1954), "Matce i córce" (1957) oraz "Uwadze" (1965). W Polsce twórczość Moravii przeżyła dwie fale popularności - za życia autora w latach 60. i 70., kiedy wydano najważniejsze z jego dzieł, oraz tuż po śmierci pisarza, w pierwszej połowie lat 90. ubiegłego wieku, gdy ukazały się jego ostatnie książki: "1934" (1982), "Podróż do Rzymu" (1988) i "Kobieta leopard" (1990). W ubiegłym roku natomiast, po kilkunastu latach zapomnienia, Wydawnictwo W.A.B. postanowiło przypomnieć polskim wielbicielom literatury postać włoskiego klasyka, publikując w elitarnej serii "Nowy Kanon", liczącą już sobie pięć dekad "Nudę" (1960).
Uważny czytelnik powieści Alberta Moravii może odnieść wrażenie, że przez całe swoje artystyczne życie pisarz tworzył w zasadzie - z niewielkimi tylko wyjątkami - to samo dzieło. Zmieniały się wprawdzie tytuły, imiona bohaterów, czasy, w których żyli, ale niezmienne pozostawały wątki i przesłanie - obraz (dodajmy: najczęściej bardzo krytyczny) współczesnego włoskiego mieszczaństwa. Uczucie jednorodności twórczości Moravii może tłumaczyć poniekąd fakt, że bardzo obficie korzystał on w swoich powieściach i opowiadaniach z przeżyć osobistych, często portretował siebie samego i osoby sobie najbliższe. Nie inaczej było zapewne z "Nudą", gdzie autor "ukrył się" pod postacią głównego bohatera - beztroskiego trzydziestopięciolatka Dina, który chcąc ratować […]http://esensja.pl/ksiazka/recenzje/tekst.html?id=11313