Grobowa cisza

Komisarza Erlendura Sveinssona - przez skandynawskich krytyków nazywanego niekiedy islandzkim Kurtem Wallanderem - poznaliśmy przed rokiem, kiedy to W.A.B. zdecydował się opublikować w Polsce znakomity kryminał Arnaldura Indriđasona "W bagnie". "Grobowa cisza" to kolejna odsłona niezwykle mrocznych przygód mrukliwego policjanta z Reykjaviku. I choć tym razem musi on rozwiązać zagadkę zbrodni popełnionej przed kilkudziesięcioma laty, emocji nie brakuje.
Arnaldur Indriđason przebojem wdarł się w ubiegłym roku na polski rynek wydawniczy. Na fali zapoczątkowanej przez Henninga Mankella i Stiega Larssona wielkiej popularności skandynawskich powieści detektywistycznych W.AB. zdecydował się sięgnąć tym razem nie po pisarza z bezpiecznej Szwecji, ale z dalekiej i tym samym dużo bardziej egzotycznej Islandii. Na pierwszy ogień rzucono czytelnikom nad Wisłą na pożarcie trzecią w kolejności książkę o zagadkach kryminalnych rozwiązywanych przez komisarza Erlendura Sveinssona - oryginalnie wydaną przed dziesięcioma laty - "W bagnie" (wcześniejsze to, sądząc po tytułach ich angielskich tłumaczeń, "Synowie pyłu" oraz "Cicha śmierć"). Zdecydowano się na to zapewne dlatego, że właśnie to dzieło zyskało - dzięki filmowej adaptacji dokonanej w 2006 roku przez Baltasara Kormákura - największy rozgłos w świecie. "Grobowa cisza" ukazała się rok póŸniej, ugruntowując popularność zarówno autora, jak i jego bohatera. I nie było w tym żadnego przypadku, jest to bowiem lektura, która naprawdę potrafi przyprawić o gęsią skórkę. Choć to przecież kryminał, a nie powieść grozy...
Czytając "W bagnie" niewiele dowiedzieliśmy się o głównym bohaterze cyklu. W "Grobowej ciszy" Indriđason zdradza nieco więcej szczegółów z jego życia osobistego, co jest o tyle istotne, że w pewnym stopniu współgra z rozwiązywaną właśnie przez komisarza sprawą. Warto więc podsumować naszą wiedzę. Erlendur - pisarz przez całą powieść konsekwentnie posługuje się tylko jego imieniem - to mężczyzna około pięćdziesiątki, rozwiedziony, ojciec dwojga dorosłych dzieci, z których żadne nie dało mu powodów do radości. Syn Sindri Snaer ma za sobą niejeden już odwyk alkoholowy, z kolei córka Eva Lind jest narkomanką, która mimo usilnych starań ojca nie jest w stanie wyjść z nałogu. Nawet niespodziewana ciąża nie wpływa na zmianę jej trybu życia, co prostą drogą prowadzi do tragedii. Poroniwszy, kobieta trafia bowiem do szpitala i walczy ze śmiercią. Była żona Sveinssona, Halldora, z którą komisarz nie widział się - ba! nie rozmawiał nawet - przez ostatnich dwadzieścia lat, dowiedziawszy się o nieszczęściu córki, o wszystko obwinia właśnie Erlendura. To w […]http://esensja.pl/ksiazka/recenzje/tekst.html?id=9140